تولدت مبارک...پی نوشت: یه روزهایی از دغدغه های من این بود که لحظه ورود روز تولدت، اولین کسی باشم که این روزو بهت تبریک میگه، چقدر سنگین بود سایه شوم کسی که قلبم رو جریحه دار میکرد، چقدر درد داشت اون روزها، اما من دلم میخاست ارادت قلبی خودم رو، قبل از همه بهت برسونم، چقدر دوست داشتم، با تو زندگی میکردم، با تو نفس میکشیدم، گوشه ذهنم بهترین شعرها رو برای تو نگه میداشتم، دلم که می گرفت زیر لب برای تو زمزمه میکردم، اتفاقات روزمره رو تو دلم برای تو مرور میکردم، اصلا بعضی وقتها تعریف کردن های اینچنینی برای کسی که دوسش داری از خود داستان شیرین تره، بگذریم تولدت مبارک...

انسان ها به ناگهان شكسته نمي شوند

اين ماييم كه دير به دير نگاهشان مي كنيم

آدم کتاب نیست که صفحه ۱۵۳ را نشانه بگذاری و بروی و بعدها که برگردی،

هنوز روی صفحه ۱۵۳ روی قفسه منتظرت باشد،

آدم میرود،

آدم تغییر میکند... 

چراغ اتاقش روشن بود، کاپوت ماشین هم تازه انداخته بود، فکر میکردم با اون حرص و جوشی که برای گرفتن گواهینامه داشت، لابد جایی کوبیده، اتفاقا امروز یه فیلمی نشونم دادن یه ماشین از پیاده رو پریده مستقیم رفته مغازه املاک قشنگ پارک کرده، مردهای گذری هم که تو فیلم افتاده بودن، زیر لبی میخندیدن، راستش یهویی خاطراتمو مرور میکردم، یهو یاد یه حرف قدیمی افتادم، اینکه هیچ کس به اندازه تو به چشم من زیبا نیست، و برای باورش قسم میخوردم که هیچ کسی رو تا حالا به اندازه تو زیبا ندیدم...